Anton Heyboer kreëerde zijn systeem na zijn verblijf in het Provinciaal Ziekenhuis te
Santpoort, waar hij zich in 1951 vrijwillig had laten opnemen om bescherming te vinden
tegen het normale in de maatschappij die hem niet toestond het proces tot zelfwording
te ondergaan.

“Je moet eierentester worden, zei men. Maandenlang lieten ze mij in allerlei vakbladen
van kippenfokkers kijken of er ergens een eierentester gevraagd werd. Daarvoor was
ik, vond men, alleen nog maar geschikt”.

Hij ontwikkelde zijn systeem om langs te leven, zich maatschappelijk te handhaven en
er erkenning als kunstenaar mee te verwerven. Om zo zijn positie als verschoppeling en
uitschot, die tot isolement gevoerd had, ongedaan te maken.

 ”Gemeenheid, valsheid, oneerlijkheid, wantrouwen, argwaan, bezitsdrang, smerigheid,
gejaagdheid, nervositeit en prestatiedrang…… Want wat doen aan al die karrièremakers
in deze wereld. Al die hardlopers naar het sukses……. Ze lopen allemaal achter zich-
zelf aan. De mensen in onze maatschappij sterven langzaam. Hun ik-zijn wordt door de
wereld vermorzelt, omdat men door het mens-zijn alle kreativiteit in eigen geest
doodt en in eentonige sleur leeft, waarbij men zich zelf niet meer ontwikkelt. En wie
zijn ik niet ontwikkelt, is dood!”

Het systeem dat is zijn kunstwerk, dat is zijn teken. Het teken dat Anton Heyboer is.
Het systeem dat in al zijn werken het uitgangspunt is onder het motto: de kreatie is
het enige levende dat eeuwig is. Het is de opstanding. Niet in de laatste plaats het
systeem ook dat zijn leven leidde naar zijn bruiden.

“Laten we onze eigen speeltuin bouwen waar verder niemand meer zal komen, waar
we geen mensen meer hoeven te zien. Ik heb mijn buik vol van mensen.”